Skulle nesten tru det var brudeferda i Hardanger,
men det var visst berre nokre fiskarar på kveldstur.
Heidi i solnedgang på Vatnevatnet.
Bileta talar eigentleg for seg sjølv. Det er fantastisk når ein kan sitje ved vasskanten på Vatnevatnet og sjå sola gå ned bak fjella. Det er fantastisk når det er så varmt at ein kan bade og grille til det blir langt på kveld. Det er rett og slett fantastisk med sumar. Sol må faktisk vere det nest beste eg veit om. Trur eg.
Ja, no har det altså braka laust. Idag byrja Dei Nynorske Festspela i Ørsta og Volda. På Aasentunet var det ikveld opningskonsert med Aasmund Nordstoga, ei heidundrandes kjekk opning av festspela. Mange folk var samla, stemninga var god, og veiret var så fint som det kunne bli. Aasmund var forkjøla, men gjorde uansett ein strålandes jobb. Musikarane hans også. Veldig kule folk. Jess.
Dei komande dagane står altså ein heil haug med kjekke ting på programmet. Plateslepp med Arve Henriksen, konsert med BokkeReidars Blues Band, Stein Torleif Bjella og SideBrok, foredrag med Per Inge Torkelsen, Ragnar Hovland, Frode Grytten og Tove Bakke. Berre for å nevne noko. Og vil du lese programmet for dei komande dagane kan du gå inn her. Det blir rett og slett nokre kjekke dagar framover. Og i følge yr.no ser det ut til at fineveiret dukkar opp for anledning festspela også. Og det er jo ikkje så gale, det.
No skulle ein nesten tru at dette var ei slags reklamering for Geir Egil si vitjørsta.no-kampanje, og det skulle det i utgangspunktet ikkje verte. Men det utvikla seg visst til noko som kunne likne det. Jaja. Då får eg rett og slett berre avslutte med å seie “kom til Ørsta, fordi eg vil ha deg hit.” Jepp. Hehe.
Pam Brown
No er det jammen meg lenge sidan eg har skrive noko her på bloggen. Har liksom ikkje hatt noko å skrive om. Men akkurat no, som mange andre gongar i det siste, kom eg til å tenkje på at det ikkje er lenge til eg skal flytte ut. Sånn på skikkeleg flytte ut, ikkje berre sånn folkehøgskule-flytte-ut. Det er heilt sjukt. Rett og slett. Og akkurat dette tenkte eg å skrive nokre ord om no.
For om litt over to månader har eg rett og slett flytta til Bergen. Bergen liksom? “Kva skal ein i Bergen, der regnar det jo berre..”, tenkjer du sikkert. Og ja, det gjer kanskje det, men eg trur det blir bra. Rett og slett. Eg gler meg til å kjøpe regnfrakk og støvlar og sykle til skulen kvar dag. Eg gler meg til å kome heim til leiligheita i Trangesmauet og sette meg ned i sofaen, kanskje sjå på TV, kanskje lese ei bok eller kanskje berre høyre på musikk og slappe av.
Ja, for eg har faktisk fått meg leiligheit. Saman med Anders. Og den ligg på Nordnes i Bergen. I idylliske omgivnader, med små kvite hus nede ved sjøen skulle ein nesten tru ein var på Sørlandet. Men den gang ei. Det er i Bergen. Ikkje la deg lure. Dessutan trur eg regnet minner ein på det nokså ofte. Morosamt at eg er så oppteken av dette regnet, men merkar at eg er veldig forberedt på det. Kanskje likså greit, så kan eg bli litt positivt overraska ovar at det faktisk ikkje regnar så mykje som eg trur det gjer..
Men i allefall. Eg gler meg. Eg gler meg til å flytte heimanfrå, til å byrje å studere, til å handle ting på IKEA og til å seie “oj, vi har ikkje ostehøvel”, “oj, vi har ikkje potetskrellar” eller “oj, vi har ikkje brødfjøl” lenge etter at vi trur vi har kome i orden. Det blir nok bra.
Bileta er frå avslutninga på folkehøgskulen og frå 17. mai i Ørsta.
Jammen kjekt å gå i bunad altså.
SJUKT så fort tida går fortida. Alt skjer. Alt har skjedd. Årboka har blitt ferdig. 70 timar utan effektiv søvn har forlengst blitt tatt igjen. Skjelvinga i knea etter å ha gått på slakk line 15 meter over bakken har gitt seg. Sjokket etter elgen har roa seg. Sommarjobb på Aasentunet er i boks. Leiligheit i Bergen er nesten fiksa. Året på Valdres Folkehøgskule er snart over. Mamma og pappa kjem imorgon. Det er familedag og avslutning om to dagar. Det er sommarferie neste torsdag. SJUKT.
Det var ei mørk og kald natt. Bålet var utbrendt, og eg hadde krølla meg godt saman i soveposen. Ingen andre personar var å finne i den mørke skogen denne natta. Berre meg, soveposen og gapahuken min. Søvnen hadde tatt meg, og eg vakna brått av eittkvart som rørte seg utanfor presenninga. Kva var dette? “Drit i å kødd med meg”, tenkte eg med det første, men kom på at det ikkje var så mange personar rundt meg som kunne kødde med noko som helst, så eg fann ut at dette måtte vere noko anna.. Eg blei stiv av skrekk..
Ein ELG stod rett utanfor presenninga mi. Herre min hatt så redd eg blei. Elgar er store dyr..
Flaks læraren min ikkje nemnde at det har vorte observert mange tilfeller av bjørn på Leira den siste tida før etter at eg kom ned igjen. Eg hadde problem nok med å sove som det var.
Klokka er 05.30. Eg sit oppe for andre natta på rad. Augene svir, hovudet verkar. Ein stor kopp med kaffi held i skrivande stund på å bli pressa ned medan reggaerytmer strømmer ut frå dataen i bakgrunnen. Æsj. Til kaffien altså. Eg sit på rom 55 på Skautun og jobbar. For eit himla styr! Heldigivs har eg godt selskap. Eg trur eg skal legge meg snart, men må nok stå opp om eit par-tre timar uansett. Nei, eg er vaken. Går heller ut og luftar meg.. Det byrjar å bli lyst ute.
PS. Minn meg på å ALDRI lage årbok igjen.
Det heile starta laurdagskveld klokka 22.17. I mangel på noko å finne på bestemte Kaya, Hilde, Charlotte og eg oss for å kjøre oss ein liten biltur. Vi brukar som regel å kjøre oss ein liten biltur når vi ikkje har noko å gjere på, men denne gongen skulle vise seg å bli litt utanom det vanlege..
Vi sette oss i bilen, og kjørte avgårde. Etter å ha kjørt i om lag ti minutt skjedde det plutseleg noko drastisk. «Vi skal ikkje ta å ta oss en svipptur til Oslo då?» glapp det plutseleg ut av munnen min. Crazy ide, med tanke på at vi i utgangspunktet var ganske trøytte og at vi i tillegg skulle ha skileikdag dagen etterpå. Men, merkeleg nok slo ideen an hos dei tre andre, og like etter var vi på veg til hovudstaden. Klokka hadde bikka 22.40 og vi hadde 18 mil framfor oss.
Humøret var på topp, og med Charlotte bak rattet gjekk det som ei kule. To og ein halv time etterpå ankom vi hovudstaden, og det første som skjer når vi går ut døra er at det kjem to fulle, totalt framande Sunnmøringar, innflytta sådan, bort til oss og spør om vi veit om ein fest. Kor tilfeldig er ikkje det? I allefall, vi fekk til slutt kvitta oss med wannabe-Sunnmøringane, og gjekk vidare mot Karl Johan. Det var mykje liv ute i gatene, og vi fekk mange rare blikk der vi sprada rundt med joggebukse og joggegensar blant alle bertene i korte miniskjørt og tights. På Stortinget måtte vi stoppe å ta bilete som bevis på at vi hadde vore i Oslo. Dette blei ein stor hitt for alle som gjekk forbi, og tilslutt samla det seg ei heil folkemengd som ville bli fotografert saman med oss, deriblant ein rølpete supportergjeng frå, ja, rett og slett AaFK. Og faktisk, om ikkje det skulle vere nok, så klarte eg å møte på heile to Sunnmøringar til på denne korte stunda eg oppheldt meg i hovudstaden. Den eine var ei venninne frå Ørsta som eg plutseleg og veldig tilfeldig møtte på gata. Karoline, om nokon skulle lure. Den andre, kanskje ikkje fullt så uventa, var Anders.
Som den gentlemannen Anders er, så fekk vi ein guida tur rundt om i Oslo sentrum. Obligatorisk BurgerKing besøk måtte vi også ha klokka tre om natta. Det høyrer med. Etter å ha traska rundt om i sentrum og sett på livet eit par timar, bestemte vi oss for å reise heim. I firetida la vi Oslo bak oss og byrja på den lange vegen tilbake til Valdres, no med Hilde bak rattet. Etter nokre mil tok eg over, sidan eg tilsynelatande var den einaste vakne personen igjen i bilen. Med tre sovande jenter rundt meg, sette eg musikken på full guffe og sang med for å halde meg vaken. Vegen tilbake gjekk radigt, og klokka 06.30 var vi igjen tilbake på skulen i Leira.
Det blei heller dårleg med skileiken dagen derpå, men vi hadde i allefall tidenes roadtrip. Ikkje verst berre det.
 | Kristine på Solnedgang på Vatnevatnet |
| Kristine på Trangesmauet |
 | Goro på Perfektum partisipp |
 | Heidi på Trangesmauet |
 | Stine Erica Høydalsv… på Trangesmauet |
